Η ώρα των Πραγματικών Ηγετών

Η Ελλάδα χωρίς αμφιβολία βιώνει ένα καθημερινό Γολγοθά. Έναν οικονομικό Γολγοθά χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Κάποιος ίσως πει ότι η κρίση του 1930 ήταν παρόμοια. Αν όμως εμβαθύνει και μελετήσει τα δομικά στοιχεία της κρίσης αυτής και τα συγκρίνει με τα τωρινά δομικά στοιχεία τότε θα κατανοήσει απόλυτα τις διαφορές.

Τα μόνα κοινά στοιχεία που προκύπτουν, σε αναλογία βέβαια, είναι αυτά των αριθμών. Αριθμός ανέργων, αριθμός κλεισίματος επιχειρήσεων, αναλογία χρέους προς ΑΕΠ κλπ.

Αυτό που διαφοροποιεί την τωρινή κρίση στην Ελλάδα με την τότε μεγάλη κρίση είναι η προοπτική! Προοπτική ανάπτυξης και εξόδου με συνεπακόλουθο τη σταδιακή αποκατάσταση των βλαβών.

Στην Αμερική του 1930 τα χρηματιστήρια κατάφεραν να "πιάσουν" τιμές προ κρίσης 25 χρόνια μετά το κραχ. Στην Αμερική του 1930 οι κυβερνώντες απο τη μία πλευρά και οι επιχειρήσεις απο την άλλη προέβησαν, μετά το αρχικό σοκ, σε διορθωτικές κινήσεις με ένα και μόνο στόχο. Την οικονομική επανόρθωση και ανάπτυξη!

Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν φαίνεται να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Από τη μία πλευρά οι κυβερνώντες δεν φαίνεται να έχουν τη διάθεση, αλλά καθώς προκύπτει, ούτε την ικανότητα να προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Ουσιαστικά, με πράξεις και όχι με λόγια! Ως προς τη διάθεση ας μην ξεχνάμε ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις, σαν αυτές που εξαγγέλλονται στα προεκλογικά προγράμματα και ομιλίες των κομμάτων!

Παραδοσιακά το κράτος καταναλώνει πλούτο, δεν παράγει. Ο ρόλος του στο επιχειρείν είναι περισσότερο ρυθμιστικός και λιγότερο ουσιαστικός με την έννοια της συμμετοχής στην παραγωγή πλούτου. Στην Ελλάδα σήμερα ο ρυθμιστικός αυτός ρόλος έχει εξελιχθεί σε κάτι τελείως διαφορετικό. Οχι απλά δεν ρυθμίζει, αλλά προχωρά σε πλήρη απορρύθμιση τόσο με τη συνεχή αύξηση της φορολογίας, φυσικών και νομικών προσώπων, όσο και με την ανυπαρξία επενδυτικών και αναπτυξιακών μέτρων. Εξελίσσεται καθημερινά σε ένα φορέα που απομυζεί την οικονομική δυνατότητα του πληθυσμού και των επιχειρήσεων σκεπτόμενος μόνο πώς θα εισπράξει περισσότερα παρέχοντας όλο και λιγότερα! Προσωπικά θεωρώ ότι το κράτος αυτό σήμερα προσομοιάζει με τη βδέλλα!

Οπότε ο ένας πυλώνας είναι εξ’ ορισμού εκτός. Μένει ο δεύτερος και κατά την άποψή μου σημαντικότερος. Το ελληνικό επιχειρείν, οι επιχειρηματίες και τα στελέχη τους, το ανθρώπινο δυναμικό των επιχειρήσεων μας.

Πολίτες και αυτοί της χώρας αυτής βάλλονται καθημερινά από την ανυπαρξία του ελληνικού κράτους, ενός κράτους που όπως είπαμε πριν απομυζεί καθημερινά σαν μία βδέλλα που δεν μπορούμε να αποτινάξουμε από πάνω μας. Μέχρι πότε όμως θα μπορεί να ισχύει αυτό; Μέχρι πότε αυτή η βδέλλα θα είναι προσκολλημένη πάνω μας επιτελώντας το έργο για το οποίο δημιουργήθηκε, την αφαίμαξη δηλαδή!

Οι επιχειρήσεις πρέπει να αναλάβουν ενεργό ρόλο στην αναμόρφωση του οικονομικού περιβάλλοντος. Αυτός είναι και ο ρόλος τους άλλωστε! Οι Ηγέτες των επιχειρήσεων αυτών, που έχουν μείνει στην Ελλάδα και προσπαθούν να επιβιώσουν με μεθόδους όπως το downsizing σε όλα τα επιχειρησιακά πεδία θα πρέπει να προχωρήσουν στην υιοθέτηση και υλοποίηση επιθετικών και αναπτυξιακών στρατηγικών και όχι στρατηγικών συντήρησης. Οι στρατηγικές αυτές, συντήρησης, έχουν βραχυπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα σε ορισμένους μόνο δείκτες των εταιρειών, όπως για παράδειγμα των δεικτών λειτουργίας, operational costs, και μηδαμινής αύξησης των δεικτών μικτής κερδοφορίας. Και πραγματικά είναι μηδαμινή η αύξηση καθώς το μικρό ποσοσστό αύξησης που σημειώνεται στους δείκτες μικτής κερδοφορίας προέρχεται κυρίως από τη μείωση άλλων δεικτών που είναι σημαντικοί για την επιβίωση μίας εταιρείας. Δείκτες όπως του ετήσιου κύκλου εργασιών, της ποιότητας της απασχόλησης και ως εκ τούτου της ποιότητας της διάδρασης μεταξύ εταιριών και των stake holders κλπ.

Τεχνοκρατικά μπορώ να αντιληφθώ τις θέσεις ή σκέψεις πίσω από την απόφαση υιοθέτησης στρατηγικής downsizing. Σε τι διαφέρει όμως αυτή η λογική και η υιοθέτησή της από τη λογική του κράτους; Δεν διαφέρει σε τίποτα. Απλά το μέγεθος μεταβάλλεται. Όπως το κράτος έτσι και επιχειρήσεις που ακολουθούν αυτή τη στρατηγική μειώνουν τους πόρους τους με αποτέλεσμα τη νψευδαίσθηση ανάπτυξης. Για ποια ανάπτυξη μιλάμε όταν έχει απολεσθεί το 30 έως 50% του ετήσιου κύκλου εργασιών και μεριδίων αγοράς με αντάλλαγμα 1 ή 2 ή και 3 ποσοστιαίες μονάδες αύξησης του μικτού κέρδους; Και βέβαια αρκεί να δει και να συγκρίνει κάποιος τα μεγέθη αυτά σε απόλυτα νούμερα. Ούτως ή άλλως τα απόλυτα μεγέθη μετράνε και όχι τα ποσοστά!

Κάποιος ίσως σκεφτεί. Μα πως αλλιώς θα επιβιώσουμε; Το κράτος λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε έννοια και προσπάθεια ανάπτυξης των επιχειρήσεων. Επιχειρήσεων που στόχο και σκοπό έχουν τη δημιουργία κέρδους. Ναι σωστά το κράτος λειτουργεί αποτρεπτικά. Είναι κοινή παραδοχή όλων ότι βάζει συνεχώς εμπόδια και το περιβάλλον στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο για το επιχειρείν. Πότε όμως ήταν; Το να δραστηριοποιείται μιά εταιρεία στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ εύκολο. Πάντοτε υπήρχαν προσκόμματα και δυσκολίες. Από την άλλη οι ηγέτες των εταιρειών ας σκεφτούν λίγο τη διαδρομή τους. Έγιναν ηγέτες μέσα από μια διαδρομή δύσκολη, στις περισσότερες των περιπτώσεων, και πηγαίνοντας αντίθετα από το ποτάμι. Πηγαίνοντας κόντρα στις δυσκολίες που καθημερινά ανέκυπταν. Στηριζόμενοι μόνο στο όραμά τους. Στηριζόμενοι μόνο στις αξίες τους. Και τελικά στηριζόμενοι στους ανθρώπους τους. Αυτό είναι οι επιχειρήσεις. Αυτοί είναι οι παράγοντες επιτυχίας. Δεν είναι σε καμία περίπτωση η μεμψιμοιρία και η διατήρηση στάσης αναμονής. Αυτά μόνο αντίθετο αποτέλεσμα μπορούν να έχουν.

Απαιτείται από τους ηγέτες των εταιρειών να συνέλθουν από το παρατεταμένο σοκ. Να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Να δώσουν ξανά όραμα και να προχωρήσουν μπροστά. Όπως μόνο αυτοί ξέρουν, όπως το έκαναν στο παρελθόν. Τότε και μόνο τότε θα επιστρέψει η προσδοκία. Η ελπίδα δεν έρχεται με χρώμα ούτε με βαρύγδουπα λόγια και απατηλές υποσχέσεις. Έρχεται με Όραμα, με Αξίες και τελικά με Πράξεις! Πράξεις που μόνο οι ηγέτες μπορούν να υλοποιήσουν. Και με δεδομένο το έλλειμμα ηγεσίας σε πολιτικό επίπεδο απομένουν οι επιχειρηματικοί ηγέτες, τόσο σε επίπεδο εταιριών όσο και σε επίπεδο προσώπων.

Το επιχειρείν είναι αυτό που θα βγάλει τη χώρα από το τέλμα. Κανένας πολιτικός, καμία πολιτική παράταξη. Αν το κράτος συμπλεύσει έχει καλώς διαφορετικά μόνο το επιχειρείν έχει τη δυνατότητα αυτή. Μόνο οι ηγέτες των εταιρειών που ανδρώθηκαν μέσα από δυσκολίες και γνωρίζουν πώς στην εποχή της κρίσης χρειάζεται περισσότερο η ηγεσία και όχι τόσο στην εποχή της ευημερίας. Ας αποδείξουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός!

Δημήτρης Τιμοθεάτος

Αναδημοσίευση από capital.gr

Η ώρα των Πραγματικών Ηγετών

Read More

The Monkey Business Illusion

Read More

Επιχειρηματική Κατάθλιψη!

Ολοένα και συχνότερα τον τελευταίο καιρό ακούμε για την αύξηση των επιπέδων / κρουσμάτων εμφάνισης κατάθλιψης στον πληθυσμό. Ψυχολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και αναφέρουν συχνά πυκνά τα συμπτώματα και τα αίτια της κατάθλιψης.

Μέσα από όλες αυτές τις αναφορές μάθαμε και τους τύπους της κατάθλιψης. Μείζων Κατάθλιψη, Δυσθυμία, Διπολική Κατάθλιψη κλπ. Τα συμπτώματα βεβαίως των κλινικών αυτών μορφών κατάθλιψης και η ανάλυσή τους δεν αφορά αυτό το ιστολόγιο. Και να ήθελα δηλαδή να προχωρήσω σε τέτοιου είδους αναλύσεις δεν θα μπορούσα εξ ορισμού να το κάνω καθώς προφανώς στερούμαι γνώσης επί του αντικειμένου. :)

Ακούμε για όλα αυτά λοιπόν που κατά τους ειδικούς αποτελούν τη μάστιγα της εποχής και είναι αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό, της παρατεταμένης αρνητικής οικονομικής συγκυρίας που η χώρα μας βιώνει.

Ωστόσο, αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι κανένας δεν αναφέρεται σε έναν άλλο τύπο κατάθλιψης. Έναν τύπο κατάθλιψης που δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένος ωστόσο όμως υπάρχει. Βέβαια ο τύπος αυτός κατάθλιψης που έχω στο μυαλό μου δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κλινικών ψυχολόγων αλλά των εργασιακών ψυχολόγων οι οποίοι όμως δεν θα πρέπει να εξετάσουν το ζήτημα σε επίπεδο individulas αλλά στην ολότητά του. 

Προφανώς θα καταλάβατε ότι αναφέρομαι στην Επιχειρηματική Κατάθλιψη, όπως άλλωστε προδίδει και ο τίτλος του άρθρου.  Θα σκεφτείτε τώρα: Μα καλά πως του ήρθε αυτός ο όρος; μέσα από μία συζήτηση / ανάλυση του επιχειρηματικής πραγματικότητας σήμερα. Μέσα από συζήτηση λοιπόν γεννήθηκε αυτός ο όρος! 

Πραγματοποίησα μία σύντομη, όχι εκτενή η αλήθεια είναι, έρευνα στο google για τον όρο. Διαπίστωσα ότι δεν αναφέρεται πουθενά. Έτσι πήρα την απόφαση να τολμήσω μία μικρή ανάλυση του όρου με business  πάντα προσέγγιση. 

Ας εξετάσουμε τα δομικά στοιχεία της επιχειρηματικότητας. Σημειώνω δε ότι με τον όρο επιχειρηματικότητα δεν αναφέρομαι μόνο στους επιχειρηματίες αλλά και στα στελέχη. Αναφέρομαι στο σύνολο του οργανισμού. Αυτό μας ενδιαφέρει άλλωστε. 

Το πρώτο δομικό στοιχείο, κατά την άποψή μου, αποτελεί το Πάθος. Πάθος για δημιουργία Πάθος για εξέλιξη, Πάθος για τους συνεργάτες, Πάθος για τους πελάτες and the list goes on.! Με τι συνδέεται τώρα το πάθος; κατά την άποψή μου απορρέει από το Όραμα! αυτό είναι που θα τροφοδοτήσει το πάθος. Για να υπάρξει όραμα θα πρέπει να υπάρχει και μία σχετική σταθερότητα σε μακροοικονομικό επίπεδο. Σχετική όχι απόλυτη, καθώς απόλυτη σταθερότητα σε μάκρο ή μίκρο περιβάλλον δεν θα υπάρξει ποτέ. Όταν όμως δεν υπάρχει αυτή η σχετική σταθερότητα τότε το Όραμα αρχίζει να χάνει έδαφος. Και μαζί με αυτό εξανεμίζεται και το Πάθος! Πρώτο σύμπτωμα λοιπόν της επιχειρηματικής κατάθλιψης η έλλειψη / απουσία Οράματος και Πάθους! 

Το δεύτερο δομικό στοιχείο αποτελεί ο Σχεδιασμός.  Η σειρά είναι δεδομένη. Όραμα ➢Πάθος➢Σχεδιασμός. Η ύπαρξη Οράματος τροφοδοτεί το Πάθος και καταλήγει στον Σχεδιασμό.  Ελλείψει όμως σταθερότητας το πρώτο δομικό στοιχείο απουσιάζει και ως εκ τούτου η εμφάνιση του δεύτερου δομικού στοιχείου καθίσταται, σχεδόν, αδύνατη. Τι να σχεδιάσεις, για ποιον και με ποιο σκοπό; όσο προχωράμε και εγώ ο ίδιος διαπιστώνω την καθοριστικότητα της έλλειψης του πρώτου δομικού στοιχείου! Δεύτερο σύμπτωμα, θα έλεγα είναι, η έλλειψη/ απουσία  Σχεδιασμού. 

Τρίτο δομικό στοιχείο, η Κερδοφορία! Υπενθυμίζω τον ορισμό της επιχείρησης: η δημιουργία επαναλαμβανόμενων κερδών μέσω της ικανοποίησης των αναγκών υφισταμένων και δυνητικών πελατών.  Χμμμ! ποια κερδοφορία; τα πάντα συμπιέζονται το όραμα απουσιάζει και μαζί του το πάθος και ο σχεδιασμός. Ποια κέρδη; Όραμα Πάθος και Σχεδιασμός είναι εξαιρετικά σημαντικά στοιχεία. Τα κέρδη όμως πληρώνουν τους λογαριασμούς! Τρίτο λοιπόν σύμπτωμα η έλλειψη/ απουσία Κερδοφορίας! Το αποτέλεσμα των συμπτωμάτων; Επιχειρηματική Κατάθλιψη! 

ΟΚ, ίσως σκεφτεί κάποιος. Let’s make the long story short.  Τι κάνουμε; Κατά την άποψή μου η λύση βρίσκεται στα παρακάτω κινέζικα ιδεογράμματα. 

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε σε κίνδυνο (κρίση). Υποθετικός κίνδυνος, πραγματικός; δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναγνώριση της κατάστασης και η μετακίνηση του μυαλού μας από το πρόβλημα στη λύση (ευκαιρία). Θέμα attitude! Μετακινώντας το μυαλό μας στην ευκαιρία θα δώσουμε έδαφος ξανά στο Όραμα και το Πάθος θα Σχεδιάσουμε  εκ νέου και τότε θα μπορούμε να πούμε: Αντίο Επιχειρηματική Κατάθλιψη! 

Δημήτρης Τιμοθεάτος

Read More

Neuroscience, game theory, monkeys

When two people are trying to make a deal — whether they’re competing or cooperating — what’s really going on inside their brains? Behavioral economist Colin Camerer shows research that reveals just how little we’re able to predict what others are thinking. And he presents an unexpected study that shows chimpanzees might just be better at it than we are.

source: https://www.ted.com/talks/colin_camerer_neuroscience_game_theory_monkeys

Read More

Downsizing & Growth

Το Downsizing αποτελεί μέθοδο αναδιάρθρωσης των εταιρειών και πραγματοποιείται κυρίως σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη είναι αυτή της γενικευμένης αρνητικής οικονομικής συγκυρίας και η δεύτερη περίπτωση της ειδικευμένης, δηλαδή της αρνητικής οικονομικής απόδοσης ενός οργανισμού που λειτουργεί σε θετικό οικονομικό περιβάλλον. 

Στη σημερινή οικονομική συγκυρία, η οποία είναι παρατεταμένη, όλο και συχνότερα παρατηρείται το φαινόμενο του Downsizing στους οικονομικούς οργανισμούς.  

Μέσω του περιορισμού των εξόδων γίνεται προσπάθεια ανάκαμψης των οικονομικών δεικτών και κυρίως των δεικτών κερδοφορίας. 

Ενώ η μέθοδος είναι παλιά και εκτενώς χρησιμοποιημένη και ενώ τα αποτελέσματα στους υπόλοιπους δείκτες των εταιρειών είναι αποδεδειγμένα αρνητικά ωστόσο συνεχίζει να εφαρμόζεται! 

Παρόλα αυτά δεν λέω ότι είναι λάθος. Ούτως ή άλλως το θέμα αυτό εμπίπτει στο πλαίσιο της στρατηγικής που ακολουθεί ένας οργανισμός, της αρχικής ή της αναθεωρημένης......

Στο πλαίσιο λοιπόν που αποτελεί στοιχείο της γενικής στρατηγικής, τακτική δηλαδή, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι λάθος. Το αντίθετο. Λάθος όμως θα είναι στην περίπτωση είτε που δεν αποτελεί τακτική είτε ακόμη χειρότερα δεν υπάρχει ολοκληρωμένη στρατηγική. 

Στις περιπτώσεις αυτές τα αποτελέσματα του Downsizing είναι καταστροφικά. Και δεν κινδυνολογώ καθόλου. Οι επιπτώσεις ενός Downsizing είναι πραγματικά καταστροφικές. Οι εταιρείες δεν είναι εύκολο να ανακάμψουν. Ιδιαίτερα σε επίπεδο πωλήσεων και διαμορφούμενων σχέσεων του οργανισμού.

Για ποιον λόγο ίσως αναρωτηθεί κάποιος. Ας το αναλύσουμε λίγο περισσότερο. Το Downsizing συνδέεται, κατά κύριο λόγο, με τη μείωση προσωπικού. Σωστά; Μείωση προσωπικού η οποία ωστόσο δεν συνεπάγεται και μείωση υποχρεώσεων αυτών που μένουν. Το αντίθετο. Οι εργασίες που προκύπτουν, ως αποτέλεσμα του Downsizing, θα ανατεθούν στα εναπομένοντα μέλη του οργανισμού. 

Αυτό με την σειρά του θα επιφέρει μία σειρά αλλαγών. Η κυριότερη είναι η μεταβολή στους δείκτες παραγωγικότητας. Όπερ σημαίνει αλλαγή τόσο στην αποτελεσματικότητα όσο και στην αποδοτικότητα! 

Τα προβλήματα θα αρχίσουν να διαφαίνονται αρχικά στις εσωτερικές ισορροπίες και στη συνέχεια στο εξωτερικό περιβάλλον της εταιρείας. Με λίγα λόγια οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν το σύνολο των stakeholders των εταιρειών. Και βέβαια θα επηρεάσουν αρνητικά. Προσωπικά δεν έχω διαπιστώσει το αντίθετο, μέχρι σήμερα τουλάχιστον. 

Στις περισσότερες περιπτώσεις το Downsizing απλά πραγματοποιείται. Δεν ακολουθείται από κανένα σχέδιο ανάκαμψης επί του συνόλου των λειτουργιών. Παρατηρείται ανεπαίσθητη μεταβολή στους δείκτες κερδοφορίας και τότε το πόρισμα είναι ότι το αποτέλεσμα του Downsizing είναι θετικό. Αυτό όμως κρύβει ένα μεγάλο πρόβλημα. 

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ας υποθέσουμε ότι μία τηλεόραση έχει 5 εκ pixels. Αυτά τα 5 εκ pixels λειτουργούν συμπληρωματικά το ένα στο άλλο και το αποτέλεσμα είναι μια ενιαία εικόνα, εικόνα που εμείς παρακολουθούμε. 5 εκ. Pixels λειτουργούν συμπληρωματικά και παράγεται εικόνα. Τι θα γίνει όμως αν εμείς εστιάσουμε στο 1 εκ pixels; Μπορούμε να δούμε όλη την εικόνα; ή να ισχυριστούμε ότι βλέπουμε όλη την εικόνα; Προφανώς όχι!  Γιατί έχουμε απομονώσει το 80%! ως εκ του τούτου.... Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στους οικονομικούς οργανισμούς. Οι δείκτες κερδοφορίας, στη βελτίωση των οποίων εστιάζει το Downsizing, αποτελεί μέρος της εικόνας. Όχι το σύνολο! Και βέβαια στο πλαίσιο αυτό δεν μπορεί το business να χαρακτηριστεί sustainable! 

Ας το κάνουμε λίγο περισσότερο συγκεκριμένο. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν οργανισμό ο οποίος αποφασίζει να υλοποιήσει  Downsizing στα εξής στοιχεία του οργανισμού. Προχωρεί στη μείωση προσωπικού, στην μείωση των προσφορών προς τους πελάτες του, στην αλλαγή της πολιτικής διανομής κλπ. Κύριος στόχος της εταιρείας αυτής είναι η βελτίωση των δεικτών κερδοφορίας. 

Υποθέτουμε δε ότι οι παραπάνω ενέργειες, οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν παρεμβάσεις / αλλαγές στο  business model του οργανισμού, πετυχαίνουν μία βελτίωση της κερδοφορίας κατά πέντε (5%) ποσοστιαίες μονάδες.  So far so good! 

Ας εξετάσουμε όμως και τους υπόλοιπους δείκτες, πχ των πωλήσεων. Στο ίδιο πλαίσιο υποθέτουμε ότι οι πωλήσεις κατέγραψαν πτώση της τάξης του 30%. Και επίσης η παραγωγικότητα (λόγω των αυξημένων αρμοδιοτήτων ανά εργαζόμενο, όπως προαναφέρθηκε) κατάγραψε αντίστοιχη πτώση. 

Η εικόνα τώρα είναι συνολική. Η αναδιάρθρωση κατέγραψε 5% βελτίωση των δεικτών κερδοφορίας (σε επίπεδο μικτού κέρδους) και 30% απώλειες πωλήσεων και παραγωγικότητας. Τα δύο μεγέθη που σημείωσαν αρνητικές αναπτύξεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανακάμψουν. Και βέβαια πιθανή προσπάθεια ανάκαμψης θα κοστίσει πολλαπλά σε σχέση με το όφελος που δημιουργήθηκε! 

Αλλά και πάλι. Δεν λέω ότι είναι λάθος. Αν το Downsizing αποτελεί μέρος της συνολικής στρατηγικής της εταιρείας, που στην περίπτωση αυτή αποτελεί μέρος αναθεωρημένης στρατηγικής, τότε καλώς το επιχειρεί. Αν όμως αποτελεί μέρος τμήματος στρατηγικής χωρίς να λαμβάνει υπόψη άλλες παραμέτρους του Βusiness Μodel τότε καλό είναι να επανεξετάζεται. 

Κατά την άποψη μου οι οικονομικοί οργανισμοί που καλούνται να πάρουν τέτοιου είδους αποφάσεις θα πρέπει να εξετάζουν πρώτιστα το Management Model προσπαθώντας να εντοπίσουν πιθανές αλλαγές στα τέσσερα βασικά στοιχεία του. Εστιάζοντας αρχικά εκεί, οι οικονομικοί οργανισμοί είναι βέβαιο ότι μπορούν να αποκομίσουν σημαντικά οφέλη μετακινώντας ουσιαστικά τα στοιχεία του ακολουθούμενου Management Model από το παραδοσιακό μοντέλο σε εναλλακτικά μοντέλα. Συνήθως θα καταλήξουν, αναλόγως και του μεγέθους, στην υιοθέτηση αλλαγών που θα οδηγήσουν σε ένα Yβριδικό Mοντέλο Management. 

Συνήθως αλλαγές στο Management Model καθιστούν τις εταιρείες ιδιαίτερα ανταγωνιστικές απολαμβάνοντας οφέλη μη διακινδυνεύοντας την ανάπτυξη του οργανισμού. 

Αν κάποιος με ρωτήσει ποιος είναι ο εύκολος  δρόμος, η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική: Downsizing. Στην περίπτωση όμως αυτή ξεχνάμε την ανάπτυξη! Η ανάπτυξη βγάζει από το τέλμα. Όχι το Downsizing!

Όπως αντιλαμβάνεστε το θέμα είναι πολυδιάστατο και δεν εξαντλείται σε μία ανάρτηση! 

Και βέβαια ο σωστός τίτλος του άρθρου δεν πρέπει να είναι Downsizing & Growth. Πρέπει να είναι Downsizing Vs Growth. 

Με χαρά θα υποδεχτώ τις απόψεις σας! 

Δημήτρης Τιμοθεάτος

Read More

Ποιος είναι ο νικητής;

Νίκη! Μία έννοια γνωστή σε όλους. Μια έννοια που γεννά πλήθος συναισθημάτων σε αυτόν που τη βιώνει. Μια έννοια που συνήθως αφήνει μια ιδιαίτερα γλυκιά γεύση!

Είναι όμως πάντα έτσι; Και είμαστε πάντα σε θέση να αντιλαμβανόμαστε το πότε έχουμε μία καθαρή νίκη και το πότε έχουμε μια Πύρρειο νίκη; 

Είμαστε πάντα σε θέση να αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό κόστος μίας νίκης; Και τελικά είμαστε σε θέση να αντισταθμίσουμε τα οφέλη που απορρέουν σε σχέση με το κόστος της; 

Πολλά τα ερωτήματα που καλούμαστε να απαντήσουμε. Πολλά και αναπάντητα καθώς, αντικειμενικά, κανένας από εμάς δεν τα θέτει στον εαυτό του. Ο στόχος είναι ένας. Η νίκη! Και μπρος στην κατάκτηση της δεν συνυπολογίζουμε κανένα κόστος! 

Έχοντας δώσει αρκετές "μάχες" έχω διαπιστώσει ότι σπάνια το κόστος μίας νίκης εκτιμάται. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε επαγγελματικές νίκες. Όχι απαραίτητα. Μικρές ή μεγάλες "νίκες" κερδίζουμε καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. 

Τη στιγμή αυτή, τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, μου έρχονται κατά νου όλες οι "νίκες" που έχω κατακτήσει. Και παράλληλα συμβαίνει κάτι μαγικό! Μου έρχονται στο νου και οι "ήττες" που έχω υποστεί, οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι αρκετές! 

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά. Είτε μιλάμε για μάχη είτε μιλάμε για πόλεμο το αποτέλεσμα είναι είτε νίκη είτε ήττα. Σωστά; Όταν επιλέγουμε τη μάχη που θέλουμε να δώσουμε προετοιμαζόμαστε για έναν και μόνο σκοπό. Τη Νίκη. Και συνήθως πείθουμε τον εαυτό μας ότι η νίκη αυτή είναι απαραίτητη για να.......... ποικίλουν οι λόγοι και διαφέρουν ανά περίπτωση! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχουμε ήδη κάνει το απαραίτητο setup, έχουμε δημιουργήσει το απαραίτητο attitude  ώστε να κατακτήσουμε το ζητούμενο. Ως εδώ καλά. Το  θέμα αρχίζει να γεννάται όταν το attitude επιδρά στη λογική. Τότε αυτό που συμβαίνει είναι να επέλθει η τύφλωση η οποία δεν μας επιτρέπει να διακρίνουμε αν πρέπει να κερδίσουμε τη νίκη αυτή ή όχι!

Και ακόμα χειρότερα. Όταν τελικά νικήσουμε δεν προχωράμε σε απολογισμό της νίκης. Μένουμε στη νίκη. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για δυο λόγους. Ο πρώτος λόγος - και προφανής- είναι ότι δεν ενδιαφερόμαστε, αρκεί που νικήσαμε! Ο δεύτερος λόγος, ο λιγότερο συχνά απαντώμενος, είναι ότι αν προχωρήσουμε σε απολογισμό της νίκης ίσως καταλήξουμε ότι η νίκη αυτή είχε, συγκριτικά, μεγάλο κόστος. Τότε ίσως παραδεχτούμε στον εαυτό μας ότι Νικητής δεν είναι πάντα αυτός που Κερδίζει! 

Και  τότε θα κάνει την εμφάνισή του το χαρακτηριστικό που ονομάζεται « η κατάρα του νικητή»! Τι σημαίνει αυτό; ότι είτε δεν έπρεπε να κατακτήσουμε τη νίκη αυτή είτε ότι μπορούσαμε να την κατακτήσουμε με λιγότερες απώλειες και άρα με περισσότερα οφέλη! Τι συνεπάγεται μία τέτοια διαπίστωση σε βαθύτερο επίπεδο; η επιφάνεια, ο κύκλος, ο περίγυρος γενικά, θα μας θεωρεί νικητές. Βαθιά όμως μέσα σε αυτόν που θα προχωρήσει σε αυτή τη διαπίστωση η γεύση της νίκης δεν θα είναι και τόσο γλυκιά. Και όσο περισσότερες οι απώλειες στο βωμό επίτευξης της νίκης, όσο βαθύτερη η διαπίστωση, τόσο περισσότερο δυσβάσταχτο το συναίσθημα της κατάρας του νικητή!

Θα αναρωτηθεί κανείς τώρα. Και τι πρέπει να κάνω; να μην δίνω καμία μάχη; να μην στοχεύω στη νίκη; και βέβαια όχι είναι η απάντηση. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επιλέγουμε τις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε. Τα κριτήρια είναι υποκειμενικά. Η μάχη που δεν είναι σημαντική για εμένα για κάποιον άλλον είναι εξαιρετικά υψηλής σπουδαιότητας. Στο πλαίσιο αυτό, το κοινό χαρακτηριστικό είναι ένα. Όσοι καλούνται να δώσουν μάχη, σε όποιο επίπεδο, δεν θα πρέπει να επιτρέπουν την εμφάνιση της τύφλωσης. Δεν θα πρέπει να επιτρέπουν στο πάθος να γίνεται εμμονή και να επικρατεί της λογικής. Γιατί τότε οι απώλειες μας θα είναι συγκριτικά μεγαλύτερες από το μέγεθος της νίκης.

Θα αναρωτηθεί, ξανά, κάποιος. Μα είναι δυνατόν να έχουμε νίκη χωρίς απώλειες; και όσο μεγαλύτερο το μέγεθος της νίκης τόσο μεγαλύτερες δεν είναι οι απώλειες; και τελικά τι έχει σημασία; το πως κέρδισες ή το ότι κέρδισες;

Ορθά ερωτήματα. Νίκη χωρίς απώλειες συμφωνώ ότι δεν μπορούν να υπάρξουν. Μπορούν όμως να υπάρξουν νίκες με τις λιγότερες πιθανές απώλειες. Και τότε θα μεγιστοποιούνται και τα παραγόμενα οφέλη. Πώς θα γίνει αυτό; απλά συλλογιζόμενοι από πριν τόσο το μέγεθος της μάχης όσο και το μέγεθος των οφελών και συγκρίνοντάς τα με το μέγεθος των απωλειών που ενδεχομένως θα έχουμε. Να το πω απλά. φανταστείτε μία ζυγαριά. Προς ποια μεριά κλίνει; Το ιδανικό είναι η ισορροπία θα έλεγε κανείς. Δε γίνεται είναι η άποψή μου. Το ιδανικό είναι η όσο το δυνατόν μικρότερη κλίση της ζυγαριάς. Οι όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες! 

Στο πλαίσιο αυτό, το μέγεθος της νίκης δεν σχετίζεται, κατά την άποψή μου, με το μέγεθος των απωλειών. Σχετίζεται όμως με το πάθος, με την τύφλωση σε δικούς μου όρους, για επίτευξη της νίκης. Νίκη με οποιοδήποτε κόστος δεν είναι νίκη! είναι απλά ικανοποίηση του εγώ μας! Όχι νίκη!

Και βέβαια σε αυτήν την περίπτωση, τελικά ποιος είναι ο νικητής; ο φέρων τη νίκη ή ο «ηττημένος»;  Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να δώσω την απάντηση. Πολλές από τις νίκες μου στο πλαίσιο αυτό αμφισβητούνται από εμένα τον ίδιο. Αλλά και οι ήττες που έχω υποστεί τελικά ίσως να μην είναι ήττες. Την απάντηση θα δώσει ο μεγαλύτερος των κριτών, ο Χρόνος!

Δημήτρης Τιμοθεάτος 

Read More